Wystawa Igi Niewiadomskiej w Gdańskiej Galerii Miejskiej (ul. Piwna 27/29, Gdańsk) jest dostępna dla zwiedzających do 03.05.2026 roku. Poniżej prezentujemy zdjęcia z ekspozycji wykonane przez Tomasza Koszewnika.
Czy jedno wspomnienie jest jedno?
A może działa jak system refrenów: powtarza się, zapętla, gubi, ale czasem pozwala wyjść
poza własny cykl. (Górniak)
Czy forma może stać się narzędziem porządkowania wewnętrznego chaosu?
Białe, pozornie chłodne kształty tworzą coś na kształt “pensjonaciku pamięci” (Trusewicz).
To architektura zbudowana z niedopowiedzeń i wewnętrznych przesunięć.
Co dzieje się z doświadczeniem, kiedy przestaje być teraźniejsze?
Prace Igi Niewiadomskiej sytuują się na granicy między tym, co trwałe i namacalne, a tym, co
wymyka się bezpośredniemu uchwyceniu. Artystka rozkłada to napięcie na materię: na
powierzchnię reliefów, które zdają się coś przechowywać, oraz na układy form balansujące
między zapisem a śladem. Jej realizacje nie odtwarzają obrazów — budują dla nich warunki
bytowania.
Jak uchwycić to, co istnieje tylko we fragmentach?
Gipsowe reliefy i obiekty ze sklejki operują językiem redukcji. Organizują ciężar, rytm i relacje
między własnymi elementami oraz sobą nawzajem. To oszczędny system wizualny, w
którym to, co chłodne i zdystansowane, zaczyna funkcjonować jako nośnik sentymentu i
emocji. W ten sposób wystawa reprodukuje w przestrzeni lęk i wątpliwości, które — niczym
sępy w zawieszeniu — krążą nad konstrukcją „WIELKIEGO WSPOMNIENIA”.
Czy można zatrzymać coś, co uparcie powraca?
Wystawa Igi Niewiadomskiej otwiera przestrzeń wątpliwości i prowokuje: czy da się rozbroić
natarczywe obrazy, które burzą poczucie teraźniejszości? Czy można je oswoić, zamykając
w formie?
/Aleksandra Migdał, tekst kuratorski do wystawy/
/Na podstawie materiałów prasowych ogranizatora. Fot Tomasz Koszewnik © Galeria Miejska./