Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej zaprasza na nową ekspozycję. Dzieła pochodzą ze zbiorów Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej.
Elżbieta Piwek-Białoborska (ur. 1922 w Koźminie Wielkopolskim, zm. 1989 we Włocławku) – polska artystka ceramik, projektantka form użytkowych fajansu oraz dekoracji malarskich, związana z jedną z najważniejszych fabryk ceramiki użytkowej w Polsce w drugiej połowie XX w.
W latach 1947–1950 studiowała na Wydziale Rzeźby i Sztuki Wnętrz PWSSP w Poznaniu, w pracowni ceramiki prowadzonej przez prof. R. Krzywca.
Następnie kontynuowała studia na Wydziale Ceramiki i Szkła PWSSP we Wrocławiu, gdzie uzyskała dyplom w 1953 roku. Bezpośrednio po ukończeniu studiów w 1953 roku przeniosła się do Włocławka, gdzie rozpoczęła wieloletnią współpracę z Zakładami Fajansu (nazywanymi też Zakładami Ceramiki Stołowej we Włocławku).
Opracowała własną technikę dekoracyjną nazywaną „kora” – metodę reliefowego zdobienia ceramiki kolorowymi szkliwami, która dawała efekt wypukłego ornamentu na naczyniach.
Projektowała zarówno klasyczne wzory florystyczne, jak i wzory realizowane w nowoczesnej, powojennej stylistyce użytkowej ceramiki.
Współpracowała z zespołem twórców Zakładów Fajansu – w tym z Janem Sowińskim i Witem Płażewskim – przy projektach wzorniczych i produkcyjnych.
Prace Piwek-Białoborskiej obejmują naczynia i dekoracje powstające głównie w latach 50.–60. XX wieku, m.in. zestawy deserowe, komplety talerzy, wazony, popielniczki, lampy dekoracyjne oraz inne wyroby fajansowe, które pojawiają się dziś na aukcjach sztuki i w kolekcjach prywatnych.
Elżbieta Piwek-Białoborska jest uważana za jedną z ważniejszych postaci polskiego wzornictwa ceramiki użytkowej drugiej połowy XX wieku – zarówno ze względu na specyficzną estetykę jej projektów, jak i na ich zasięg produkcyjny. Jej prace znalazły się w zbiorach muzealnych, m.in. Muzeum Narodowego we Wrocławiu czy Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku, a także w licznych kolekcjach prywatnych.
/Materiał prasowy ogranizatora./