Wystawa zestawi prace trzech przedstawicielek młodego pokolenia – francuskiej artystki Chloé Arrouy oraz duetu Kobiety Anteny (Agata Konarska i Agata Lankamer) – z historycznymi obiektami Tadeusza Kantora.
Mimo różnic pokoleniowych i odmiennych mediów, dzieła te spaja wspólne zainteresowanie ciałem jako miejscem przemocy, performansu i pamięci – zarówno materialnej, jak i cyfrowej.
Rzeźby, instalacje i prace cyfrowe odsłaniają współczesne formy nacisku: algorytmy, cyberprzemoc i społeczne oczekiwania wobec ciał, szczególnie kobiecych. Odczytywana na nowo jako metafora uprzedmiotowienia Kantorowska „Maszyna Rodzinna” rezonuje tu z metalowymi, quasi-użytkowymi obiektami Arrouy i cybernetycznymi „narzędziami tortur” Kobiet Anten.
Ekspozycja pogłębia tę narrację, łącząc odniesienia do estetyki wczesnego kina lat 2000, wizualnych kodów średniowiecznych narzędzi tortur oraz ich futurystycznych przekształceń. W efekcie powstaje wielowarstwowa interpretacja obrazu okrucieństwa rozpięta na różnych osiach czasowych, w której przeszłość, teraźniejszość i imaginowane przyszłości przenikają się w dynamicznej grze form.
U podstaw „Choreografii okrucieństwa” leży również idea życia jako teatru – gdzie płeć, trauma i intymność są odgrywane zarówno za pomocą obiektów materialnych, jak i cyfrowych symulacji.
kuratorka: Natalia Barczyńska
oprawa wizualna: Magdalena Jaskułowska
Patroni medialni: Mint Magazine
Partnerzy: National Galleries of Scotland, Demarco Digital Archive, Cricoteka.
/Materiał prasowy ogranizatora./