Dum spiro, spero
(Póki oddycham, nie tracę nadziei)
Cyceron
Cztery lata temu, w przestrzeni sztuki WL4, artyści zaapelowali do sumienia świata, tworząc wystawę „ParaBellum” pod hasłem „Si vis pacem, para bellum”. Dziś, w czwartą rocznicę pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę, powracamy do tej formuły z innym doświadczeniem i inną świadomością.
Minęły cztery lata. Wojna przestaje być tematem pierwszych stron, przestaje wywoływać powszechne oburzenie, stopniowo staje się kolejną informacją w codziennym strumieniu wiadomości. Świat jednak nie stał się bezpieczniejszy. Przemoc i jej konsekwencje wciąż pozostają naszą rzeczywistością.
Napływające zewsząd informacje często przekraczają zdolność naszej psychiki do reagowania. Zło zaczyna funkcjonować jak stały szum, do którego łatwo się przyzwyczaić. Tymczasem wojna, przemoc i niesprawiedliwość nie mogą stać się normą. Ich oswajanie działa jak znieczulenie — chwilowo tłumi ból, lecz nie usuwa jego przyczyny.
Historia pokazuje, że to, co wydaje się odległe i nierealne, może nagle stać się doświadczeniem bliskim. Nie wiemy, w którym momencie historii się znajdujemy ani dokąd prowadzą obecne wydarzenia.
W „Poradniku bezpieczeństwa”, który otrzymali obywatele Polski, pojawia się zdanie: „Nie bądź bierny”. To wezwanie pozostaje aktualne. Pozostańmy ludźmi wobec przemocy i chaosu. Sztuka jest jednym z narzędzi, dzięki którym możemy wyrażać sprzeciw, solidarność i wrażliwość — tu i teraz.
/Materiał prasowy ogranizatora./