Wystawa Gizeli Mickiewicz to pierwsza indywidualna prezentacja twórczości artystki w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Autorska instalacja – zbudowana z prac rzeźbiarskich – stanowi zapis doświadczenia otaczającego nas parku, a także jest kontynuacją cyklu rozwijanego konsekwentnie przez Mickiewicz od dłuższego czasu.
Spacerując alejkami, ulicami czy polnymi drogami, dajemy się prowadzić minionym wspomnieniom. Jedna myśl wywołuje następną i tak, wodząc wzrokiem po krajobrazie, zbaczamy zarówno z drogi, jak i z tematu. Punktem wyjścia dla orońskiej wystawy jest więc namysł nad otaczającą nas przestrzenią tu-i-teraz. Artystka przygląda się relacjom między ciałem a otoczeniem, pamięcią a miejscem, kulturą a naturą. W tym celu sięga do spontanicznych, wędrowniczych praktyk francuskich sytuacjonistów z lat 60. XX wieku, aby doświadczać otaczających ją miejsc w duchu psychogeografii.
Proces twórczy Mickiewicz ugruntowany jest w konkretnym miejscu i czasie. Artystka poszukuje w otaczającej ją przestrzeni charakterystycznych znaków, które mogą stać się portretem danego terytorium. Powstałe w ten sposób rzeźby starają się zatrzymać w pamięci charakter wybranego miejsca. W konsekwencji powstaje szczególnego rodzaju pomnik przyrody, oddający głos jej samej. Orońska instalacja udowadnia, że ciało nie tylko widzi, ale przede wszystkim czuje elementy krajobrazu, bo samo w nim uczestniczy.
Artystka dekonstruuje i rozpisuje widok na partie za pomocą języka rzeźby. Z mniejszych punktów tworzy reprezentację większego obszaru, jakim w tym przypadku jest park Centrum Rzeźby Polskiej. Jest to jednak zapis okolicy w danym momencie, bowiem po chwili – wraz ze zmianą pogody, pory dnia czy roku – wszystko ulega przekształceniu. Instalacja Mickiewicz sprawia, że coś nieskończenie złożonego oraz niechwytnego – jak żyjąca przyroda – może za pośrednictwem sztuki stać się doświadczalne w konkretnym miejscu i czasie.
Wystawie towarzyszy katalog z tekstami Aleksandry Pietrzak i Andrzeja Marca oraz wywiadem z artystką autorstwa Franciszka Smorędy, a także z fotografiami dokumentującymi proces powstawania matryc rzeźbiarskich na terenie orońskiego parku. Projektantką katalogu oraz identyfikacji wizualnej ekspozycji jest Agata Biskup.
Gizela Mickiewicz – Rzeźbiarka, autorka obiektów, instalacji oraz rysunków. W swojej twórczości wychodzi od namysłu nad kulturą materialną, w której istotne są nie tylko relacje człowieka z przedmiotami, ale także pomiędzy samymi rzeczami – zmieniającymi się w czasie i w zależności od kontekstu. Dużą wagę przywiązuje do materiałów, z którymi pracuje, dlatego często sięga po surowce budowlane. Artystka ingeruje w strukturę tworzywa, modyfikuje ją, kwestionuje jej tożsamość, często balansując na granicy abstrakcyjności czy surrealności.
Mickiewicz pracuje w cyklach rozwijanych przez lata, co pozwala jej na ciągłe sytuowanie swoich realizacji w kontekście doświadczania przestrzeni, upływu czasu, fizyczności, pamięci, stanów emocjonalnych. Jej ostatnia seria to rzeźby-pomniki odwiedzanych miejsc, których nie można objąć jednym spojrzeniem, gdyż zawsze dostępny jest nam jedynie fragment krajobrazu. Prace powstałe na potrzeby wystawy w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku stanowią część tego cyklu.
Twórczość artystki prezentowana była m.in. w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Muzeum Narodowym w Krakowie, Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Muzeum Sztuki w Łodzi, BOZAR w Brukseli, Kunsthalle w Bratysławie czy Christine König Galerie w Wiedniu.Mickiewicz była również uczestniczką 6. edycji Triennale Młodych w Orońsku (2011).
Kuratorka – Aleksandra Pietrzak
Identyfikacja graficzna – Agata Biskup
/Materiał prasowy ogranizatora./