Zapraszamy na otwarcie wystawy malarstwa Janusza Zigmanskiego. Prace prezentowane na wystawie koncentrują się na materialności obrazu – jego ciężarze, fakturze i fizycznej obecności. Tytułowy impast, rozumiany jako gęste, reliefowe nakładanie farby, staje się w twórczości Janusza Zigmanskiego nie tylko zabiegiem technicznym, lecz przede wszystkim językiem wypowiedzi malarskiej. Farba przestaje być wyłącznie nośnikiem koloru; zyskuje rangę materii, która buduje napięcie, zapisuje gest i utrwala emocję.
W malarstwie Zigmanskiego powierzchnia obrazu nigdy nie jest neutralna. Struktura, warstwa i ślad pędzla funkcjonują jako równorzędne elementy kompozycji. Impast ujawnia proces powstawania dzieła – każdy nałożony fragment farby staje się świadectwem decyzji, impulsu i czasu. Obraz nie jest tu iluzją przestrzeni, lecz obiektem o wyraźnej, niemal rzeźbiarskiej obecności. Widz nie tylko patrzy, ale doświadcza obrazu jako formy materialnej, reagującej na światło i ruch.
Artysta od lat eksploruje napięcie pomiędzy formą a emocją, figuracją a abstrakcją. W cyklu prezentowanym na wystawie IMPAST szczególnego znaczenia nabiera relacja pomiędzy strukturą malarską a portretem. Twarze, sylwetki i fragmenty postaci wyłaniają się z gęstej materii, jakby kształtowały się w procesie nieustannego budowania i rozpadu. Deformacje i zgrubienia farby podkreślają fizyczność wizerunku, ale jednocześnie wskazują na jego niestabilność – tożsamość jawi się tu jako coś, co podlega ciągłym przekształceniom.
Biograficzny wymiar tej praktyki widoczny jest w konsekwentnym zainteresowaniu artysty człowiekiem jako podmiotem doświadczenia. Zigmanski traktuje malarstwo jako przestrzeń zapisu emocji, pamięci i napięć egzystencjalnych. Gęsta materia malarska staje się metaforą doświadczeń, które osadzają się w ciele i psychice. Każda warstwa farby może być odczytywana jako ślad czasu – zapis przeżyć, konfliktów, ale i momentów skupienia oraz refleksji.
Kolor w prezentowanych pracach pełni funkcję zarówno ekspresyjną, jak i symboliczną. Kontrastowe zestawienia ciepłych i chłodnych tonów budują dramaturgię kompozycji, wzmacniając odczucie wewnętrznych napięć. Impast pogłębia ten efekt: światło zatrzymuje się na wypukłościach farby, wydobywając z powierzchni obrazu subtelne niuanse i zmienne relacje tonalne. W rezultacie obraz zmienia się wraz z perspektywą patrzenia, pozostając w stanie ciągłego „stawania się”.
Wystawa IMPAST jest zaproszeniem do doświadczenia malarstwa w jego najbardziej materialnym wymiarze. To opowieść o obrazie jako obiekcie, który posiada wagę, strukturę i własną energię. W pracach Janusza Zigmanskiego materia malarska staje się równocześnie zapisem gestu i narzędziem refleksji nad ludzką kondycją. Gęstość farby, jej nagromadzenie i pęknięcia prowadzą widza ku pytaniom o trwałość, pamięć i ślad, jaki pozostawia po sobie każde doświadczenie.
Janusz Zigmanski (ur. 1973, Człuchów) jest polskim artystą malarzem, który od 1987 roku konsekwentnie rozwija własny język artystyczny. Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Koszalinie (1993) oraz Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, gdzie w 2018 roku uzyskał tytuł licencjata na Wydziale Malarstwa i Rzeźby. Studiował pod kierunkiem prof. Janusza Jaroszewskiego oraz prof. Janusza Merkela.
Twórczość Zigmanskiego obejmuje zarówno malarstwo abstrakcyjne, jak i portret – od realizacji hiperrealistycznych po formy celowo przetworzone, zdeformowane i ekspresyjne. Artysta nie traktuje portretu jako prostego odwzorowania fizyczności, lecz jako próbę uchwycenia wewnętrznego świata człowieka: emocji, napięć, psychiki i indywidualnego doświadczenia istnienia. Intensywna kolorystyka oraz dynamiczna forma służą tu budowaniu wielowymiarowej narracji o kondycji ludzkiej.
Malarstwo Janusza Zigmanskiego charakteryzuje się złożonością i wielowarstwowością. Forma, kolor i symbolika współtworzą obrazy o silnym ładunku emocjonalnym i intelektualnym. Artysta często podejmuje wątki duchowe, etyczne i egzystencjalne, czego wyrazem są cykle takie jak „Siedem grzechów głównych” oraz „Dekalog / materia ducha”. W tych realizacjach abstrakcyjne struktury stają się narzędziem refleksji nad uniwersalnymi wartościami, moralnością oraz aktualnością religijnych i etycznych archetypów we współczesnym świecie.
Abstrakcyjne kompozycje Zigmanskiego pełnią rolę nośników emocji, nastrojów oraz przeżyć duchowych. Brak jednoznacznej figuracji otwiera pole do indywidualnej interpretacji, angażując widza w aktywny proces odczytywania sensów i konfrontacji z własnymi emocjami. Intensywne barwy, często zestawiane kontrastowo w ciepłych i zimnych tonach, mogą symbolizować napięcia psychiczne, sprzeczności i wewnętrzne rozdarcia.
Artysta nie ogranicza się wyłącznie do płaszczyzny obrazu. W swojej praktyce malarskiej wprowadza elementy przestrzenne, reliefowe oraz instalacyjne, poszerzając tradycyjne rozumienie malarstwa. Dzięki temu jego prace zyskują dodatkowy wymiar – stają się bardziej immersyjne i oddziałują na widza nie tylko wizualnie, lecz także emocjonalnie i intelektualnie.
Twórczość Janusza Zigmanskiego to konsekwentne poszukiwanie nowych form wyrazu oraz głębokie zanurzenie w ludzkie doświadczenie. Jego obrazy funkcjonują na styku tradycji i nowoczesności, reinterpretując klasyczne tematy w kontekście współczesnych wyzwań i pytań egzystencjalnych. Dzieła te nie oferują jednoznacznych odpowiedzi, lecz zapraszają do refleksji, analizy i osobistego dialogu z materią obrazu.
/Materiał prasowy ogranizatora./