Mela Muter i Leopold Gottlieb należą do grona najwybitniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego Europy. Oboje związani z École de Paris – międzynarodową społecznością artystów-emigrantów, głównie pochodzenia żydowskiego, tworzącymi w Paryżu. Twórców charakteryzowała otwartość na nowe idee, zainteresowanie sztuką figuratywną i życie na styku kultur. Gottlieba i Muter łączyła również wrażliwość społeczna i inspiracje ideami lewicowymi.
Muter, którą zaliczano do „wybitnych indywidualności artystycznych doby współczesnej”, pozostawała w związku z pacyfistą i lewicowym literatem Raymondem Lefebvre’em. Ilustrowała socjalistyczne pisma, takie jak „Clarté”. Jej styl – oparty na syntetycznej formie, ostrej kresce i intensywnej ekspresji – pozwalał jej nie tyle uchwycić fizjonomię portretowanej osoby, ile wydobyć z niej skrywane napięcia psychiczne. Nie bez powodu pisano o jej pracach, że „poświęcone są, raz jeszcze, życiu człowieka – walczącego z głodem, pragnieniem i wyzyskiem”.
Gottlieb to artysta, dla którego nie istniały granice państw i kultur. Po doświadczeniach I wojny światowej coraz częściej sięgał po tematy dotyczące kondycji człowieka, jego miejsca w społeczeństwie, warunków pracy i wykluczenia. Jego awangardowe dzieła z lat 20. odsłaniają istotę ludzkiej egzystencji. Charakteryzują się melancholijną aurą wokół delikatnie zarysowanych sylwetek, rytmiczną kompozycją i subtelną kolorystyką.
Oboje malowali tych, których społeczeństwo chciało wypchnąć poza nawias: ubogich, spracowanych, migrantów, osoby z niepełnosprawnościami, przedstawicieli mniejszości etnicznych bądź społecznych. W swojej epoce należeli do nielicznego grona twórców, którzy podejmowali temat marginalizacji. Ich sztuka może być dzisiaj odczytywana jako ważny głos w dyskusji o współczesnych kwestiach społecznych i dążeniu do inkluzywności.
Partnerzy wystawy: Fundacja im. Róży Luksemburg, Wejman Gallery
Patronat honorowy: Instytut POLONIKA
/Materiał prasowy ogranizatora./