Wystawa solowa Pawła Orłowskiego.
W przeciwieństwie do wcześniejszych realizacji geometrycznych, opartych na precyzyjnym projektowaniu i kontroli, nowy cykl Orłowskiego funkcjonuje jako świadome odejście od stabilnego systemu pracy. Artysta rezygnuje z pozycji tego, który „wie”, „projektuje” i „określa”. Obiekt nie reprezentuje już konkretnego znaczenia – staje się narzędziem projekcji.
Proces pracy rozpoczyna się od tworzenia symetrycznych obrazów atramentowych, które następnie przekłada na język rzeźby: wycina je w blasze, spawa i poddaje ciśnieniowemu formowaniu. Istotną rolę odgrywa tu napięcie pomiędzy kontrolą a przypadkiem. Forma pozostaje częściowo nieprzewidywalna, wymykając się jednoznacznemu rozpoznaniu.
/Emilia Orzechowska/
Wystawa pod patronatem Magazynu Szum.
/Materiał prasowy ogranizatora./