Wystawa PO ŚLADACH podejmuje temat „spaceru” obecnego w działaniach artystycznych niezależnie od wybranego medium.
Spacer traktowany jest jako sposób doświadczania świata, aktywność porządkująca czas, relaksująca i pozwalająca „czytać” otaczający nas świat. Bywa gestem estetycznym i codzienną praktyką – metodą poznania przestrzeni realnych ulic i zaułków miasta lub cyfrowych krajobrazów. W tym sensie to opowieść o relacji między przestrzenią fizyczną i wirtualną, o tym, jak zmienia się nasz sposób bycia „tu i teraz”, nasza uważność i wyobraźnia.
W przestrzeni rzeczywistej kluczowe miejsce zajmuje malarski cykl Włodzimierza Pawlaka SPACERY (2012-2014). Artysta oszczędnym gestem wyznacza kontury ludzi, zwierząt i obiektów, wybierając z otoczenia pojedyncze motywy i tworząc malarskie notatki pełne energii. Motyw wędrówki stał się refleksją nad ruchem, czasem i doświadczeniem najbliższego otoczenia.
Drugim akcentem wystawy są rzeźby Pawła Orłowskiego – monumentalne, o zgeometryzowanej formie i intensywnych barwach. Nie są to wizerunki konkretnych postaci, lecz figury-symbole, które budzą refleksję nad uproszczeniem wizerunku, skrótami myślowymi i programowaniem społecznych przyzwyczajeń. ESTETYKA BOTÓW (2024) wyznacza przejście między tym, co materialne i miejskie, a tym, co cyfrowe i modelowane algorytmicznie.
Dopełnieniem ekspozycji jest selekcja kontemplacyjnych gier eksploracyjnych (walking sims), w których chodzenie staje się językiem opowieści. Od egzystencjalnego PASSAGE (2007), gdzie wędrówka kondensuje całe życie do pięciu minut i działa jak „memento mori”, przez powolny, intymny spacer w THE GRAVEYARD (2008), po błądzenie w zmiennej architekturze NAISSANCEE (2014) i brutalistycznym mieście-labiryncie BABBDI (2022). Utrzymana w konwencji „virtual horror” IM NULL (2014) bada napięcie między izolacją a możliwością spotkania, natomiast kosmiczna perspektywa EVERYTHING (2017), rozciąga spacer od mikro- do makroskali, pozwalając przemieszczać się przez rzeczywistość w kolejnych wcieleniach i tożsamościach.
W tych pracach przestrzeń nie jest tłem, lecz partnerem – prowadzi, myli tropy, stawia opór, otwiera widoki, a czasem pozwala trwać w ciszy. Wędrówka staje się formą myślenia, sposobem doświadczania samotności i spotkania, lęku i ciekawości, skończoności i zachwytu.
Obrazy Włodzimierza Pawlaka oraz rzeźby Pawła Orłowskiego pochodzą z Kolekcji Sztuki Angeliki Kieler-Miłoń i Oskara Miłonia. Gry prezentowane są dzięki uprzejmości autorów.
Niniejszy projekt jest współfinansowany z Krajowego Planu Odbudowy.
/Materiał prasowy ogranizatora./