Są takie fotografie, które nie proszą o uwagę. One ją po prostu organizują. Teatr Leszka Mądzika robił to ciszą, światłem i materią. Fotograf Stefan Ciechan zrobił coś równie trudnego: zatrzymał ten język w kadrze. W roku pierwszej rocznicy odejścia Mistrza wracamy do miejsca, które pasuje do tej sztuki idealnie, bo nie ma progu, biletu ani obowiązku „rozumienia”. Jest miasto, spacer i moment zatrzymania.
Zapraszamy na wernisaż wystawy.
To 47 fotografii będących wieloletnią dokumentacją Sceny Plastycznej KUL. Ciechan przez lata towarzyszył Leszkowi Mądzikowi, utrwalając na kliszy 17 z 22 spektakli. W tych kadrach nie ma „reportażu z wydarzenia”. Jest teatr zapisany jak system znaków: światło jako rzeźba, gest jako sens, materia jako emocje.
Na planszach zobaczycie Państwo m.in. kadry z takich spektakli jak: Ecce Homo (1970), Narodzenia (1971), Wieczerza (1972), Ikar (1974), Piętno (1975), Zielnik (1976), Wilgoć (1978), Wędrowne (1980), Brzeg (1983), Pętanie (1986), Wrota (1989), Tchnienie (1992), Szczelina (1994), Kir (1997), Całun (2000), Odchodzi (2003), Bruzda (2006).
To ważne jako archiwum. Ale równie ważne jest coś innego: te fotografie wciąż „pracują”. Nie opowiadają historii wprost. Przywołują pamięć spektaklu i zostawiają widza z własnymi skojarzeniami.
Za realizacją wystawy stoi zespół, który łączy pamięć z odpowiedzialnością wykonania:
- Kuratorka: Alina Mądzik
- Przygotowanie materiałów, redakcja i koordynacja współpracy: Magdalena Szymala
- Realizacja wystawy: Idea Studio Art
- Współfinansowanie: Miasto Lublin
To wystawa w przestrzeni miasta, więc jej rytm i czytelność muszą działać w naturalnych warunkach: w ruchu, w świetle dnia, z różnych odległości. Stąd znaczenie skali i jakości wykonania.
Ciechan fotografował ten teatr przez lata, z cierpliwością dokumentalisty i wrażliwością na światło, więc te kadry układają się w opowieść, którą da się czytać nawet bez wcześniejszej znajomości spektakli.
Więcej o ekspozycji na stronie organizatora.
/Źródło: https://scenaplastyczna.pl/