Słuchanie jest zawsze osadzone w kontekście społecznym i historycznym — nigdy nie jest neutralne. Podczas sesji She Who Dances Through the Night artystka dźwiękowa Nkisi przypomina nam o tym. Dźwięk nie jest dla niej obiektem, lecz praktyką bycia razem — otwierającą możliwość odnowy i ponownego ustanawiania relacji ze światem (re-worlding).
She Who Dances Through the Night czerpie inspirację z Pombagiry – postaci duchowej obecnej w tradycjach afrobrazylijskich, związanej z rozdrożami, nocą, ruchem i transformacją. Sesja dźwiękowa zakorzeniona jest w kosmologiach Afryki Środkowej i Zachodniej, które następnie zostały następnie twórczo przekształcone w Brazylii. Inspirując się tym polifonicznym ujęciem, Nikisi pozwala nam doświadczyć przestrzeni przejścia, w której spotykają się rytm, pamięć i niewidzialne siły.
Takie podejście odzwierciedla również pseudonim artystki. W kosmologii kongijskiej nkisi oznacza duchowe naczynie lub medium, za pośrednictwem którego niewidzialne siły zostają uaktywnione i stają się obecne, gdy materia, rytuał i intencja łączą się, by pośredniczyć między światem widzialnym i niewidzialnym.
Nkisi jest muzyczką elektroniczną oraz artystką-kompozytorką, której twórczość obejmuje występy na żywo, badania nad dźwiękiem i eksperymenty z energią. Zakorzeniona w doświadczeniu kongijskiej diaspory i głęboko zaangażowana w afrykańskie kosmologie, w swojej muzyce łączy elementy rytmicznego noise’u z dawnymi strukturami rytmicznymi, strategiami ambientowo-industrialnymi oraz metafizycznymi poszukiwaniami.
Jest współzałożycielką legendarnej dziś platformy NON Worldwide. Prowadzi badania w ramach projektu The Anomaly Index, który eksploruje zjawiska dźwiękowe, mitonaukę, rytm oraz wibrację jako alternatywne sposoby poznawania i rozumienia świata.
Jej sety na żywo funkcjonują jednocześnie jako przestrzeń taneczna i rytualna, a kompozycje często odwołują się do wiedzy ezoterycznej, kosmologii ludu Kongo oraz pozazachodnich koncepcji czasu. Nkisi bada, w jaki sposób dźwięk może być nośnikiem pamięci przodków,
psychicznych zakłóceń i ukrytej wiedzy.
W swoich najnowszych pracach artystka koncentruje się na parakustyce oraz zjawiskach dźwiękowych wymykających się jednoznacznej klasyfikacji, takich jak „nawiedzone” częstotliwości, anomalne nagrania czy granice ludzkiej percepcji.
O projekcie Oko ucha:
Czerpiąc z praktyk głębokiego słuchania (deep listening) oraz myśli dekolonialnej, Oko ucha zaprasza publiczność do doświadczenia słuchania jako aktu społecznego, ucieleśnionego i politycznego. Program odchodzi od dążenia do pełnego opanowania interpretacji, otwierając zamiast tego przestrzenie relacyjności osadzonej w kontekście — poprzez to, co odczuwane, nierozstrzygnięte, naprawcze i częściowo nieprzetłumaczalne. Słuchanie staje się tutaj praktyką spotkania. W czasach naznaczonych przemocą i podziałami wyłania się ono jako sposób budowania relacji z różnorodnymi, globalnymi sposobami poznawania i postrzegania świata oraz rozwijania wspólnych sojuszy.
Kuratorki: Agnieszka Kilian i Kelly Nayasse Krugman
Działanie realizowane w ramach projektu Oko Ucha dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
/Materiał prasowy ogranizatora./