Wystawa SKÓRY to postfotograficzne studium naskórka jako strefy granicznej, przez którą człowiek rezonuje ze światem. Autorka odrzuca powierzchowną estetyzację skóry, traktując ją jako miejsce ciągłego konfliktu między wewnętrznym uniwersum a opresyjną matrycą zewnętrznych oddziaływań i weryfikacji.
Strategia artystyczna opiera się na technologicznym podglądzie /i dekonstrukcji/ totalności własnego ciała. Światło skanera penetruje półprzezroczyste warstwy skóry, przekraczając barierę nieuzbrojonego oka. Efektem jest hiperrealistyczny, przeskalowany obraz mikrostruktur, fałdów i polichromii naskórka, który traci figuratywny charakter.
Ciało zostaje sprowadzone do autonomicznego fragmentu – zostaje zatomizowane bez kontekstu, stając się niemożliwe do zlokalizowania na anatomicznej mapie. Gest fragmentacji i obnażenia generuje wstrząs poznawczy. W dobie cyfrowej manipulacji, sterylnego retuszu i idealizacji wizerunku, ostrość skanera działa jak mechanizm wywrotowy. Ujawnia biologiczną prawdę, sytuując odbiorcę w stanie dyskomfortu – na granicy fascynacji i odrzucenia.
Wytworzone obrazy, nadrukowane na zróżnicowanych podłożach, ulegają konceptualnej rekonstrukcji. Przestają być obiektywnym zapisem, stają się obiektami o statusie świeckich całunów, ikon i obiektów symbolicznych. Projekt ma charakter eseju wizualnego o dialektyce ludzkiej egzystencji, o symbiozie nagiej bezbronności i oporu materii. To estetycznie radykalny zapis tożsamości, prowokujący do konfrontacji z ontologiczną zagadką ludzkiego ciała.
Jolanta Rycerska – artystka, fotografka, kuratorka. Z wykształcenia filozofka i dr sztuki ASP w Warszawie. Kuratorka w Zachęcie, wykładowczyni i mentorka w Studium Sztuki w Warszawie.
/Materiał prasowy ogranizatora./