Zestawienie dwóch pozornie odległych obszarów – lodowców oraz nadprodukcji i nadkonsumpcji odzieży. Patrząc na lodowiec, trudno dostrzec bezpośredni związek pomiędzy jego topnieniem a własnym życiem. Patrząc na ubranie, łatwo zapomnieć o wodzie, energii, surowcach i pracy, które były potrzebne, aby mogło powstać. Oba te światy wydają się odległe od naszych codziennych decyzji. A jednak są ze sobą nierozerwalnie związane.
Wystawa Ślady, które po sobie zostawiamy Anny Beaty Barańskiej to efekt artystycznych poszukiwań dotyczących relacji człowieka z naturą. Artystka wyraża ją w formie metaforycznych obrazów, które nierzadko przekraczają ramy tradycyjnego, płaskiego płótna – co wynika bezpośrednio z jej artystycznej filozofii: obraz nie powinien służyć wyłącznie do oglądania, ale pozostawać otwarty na percepcję haptyczną.
Anna Beata Barańska – absolwentka malarstwa w Instytucie Sztuk Pięknych Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie. Od 2006 roku zatrudniona na macierzystej uczelni, gdzie obecnie prowadzi Pracownię Technologii i Technik Malarskich. W 2016 roku uzyskała stopień doktora, a w 2025 stopień doktora habilitowanego. Inicjatorka, koordynatorka i kuratorka projektu Dotyk Sztuki / Touch of Art, skierowanego do osób niewidomych i z ograniczoną percepcją wzroku oraz do odbiorców widzących w celu poszerzenia ich percepcji. W przeszłości zajmowała się sztuką performance – była autorką akcji z udziałem młodych kobiet, które ubierała w bawełniane koszulki. Od samego początku ważne miejsce w jej twórczości artystycznej zajmuje natura, a obecnie skupia się głównie na relacji człowieka i natury, zarówno w kontekście determinizmu, jak i nihilizmu geograficznego. Jej prace były pokazywane i nagradzane na wystawach, festiwalach i konkursach o zasięgu ogólnopolskim i międzynarodowym.
/Materiał prasowy ogranizatora./