Zapraszamy na wystawę.
Łódź Kaliska powraca z nowym cyklem, balansującym między pop-artem, absurdem, kampem i krytyką współczesnej kultury. Żeromski, reklama, narodowe mity i estetyka mema spotykają się tu w jednym, przewrotnym świecie.
Cykl Stefan i Majonez autorstwa Łódź Kaliska stanowi przewrotną wypowiedź o relacji między kulturą wysoką, masową wyobraźnią i lokalną tożsamością. Grupa nawiązuje do tradycji pop-artu, traktując ją nie jako estetyczną kalkę, lecz jako narzędzie krytyczne – podobnie jak Andy Warhol opisywał rzeczywistość amerykańską.
Majonez Kielecki pełni tu funkcję analogiczną do zupy Campbell’s: zwyczajny produkt codzienny staje się nośnikiem emocji, przyzwyczajeń i lokalnych mitów. Przeniesiony na płótno i przedstawiony z hiperrealistyczną precyzją zostaje wyniesiony do rangi symbolu, w którym spotykają się ironia, nostalgia i społeczna obserwacja. Łódź Kaliska pokazuje, że pop-art może operować także lokalnym kodem znaczeń.
Kluczowe znaczenie ma zestawienie majonezu z postacią Stefan Żeromski. Artyści upraszczają i „celebrytyzują” jego wizerunek, wpisując go w estetykę warholowskiego portretu. Zabieg ten nie służy ośmieszeniu, lecz demitologizacji – Żeromski przestaje być pomnikiem, a staje się obrazem funkcjonującym w kulturze masowej na tych samych zasadach co produkt spożywczy czy ikona popkultury.
Tytuł Parada wieszczów dodatkowo podkreśla ironiczny charakter projektu. Parada nie jest aktem sakralnym, lecz widowiskiem otwartym na interpretacje. W ten sposób Łódź Kaliska obniża ton narodowej narracji, demokratyzując symbole i adaptując język pop-artu do polskich realiów kulturowych.
Międzynarodowy kontekst serii potwierdziła obecność pracy Stefan i Majonez na wystawie pop-artu w Montélimar w 2017 roku obok dzieł Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Keith Haring i Erró. Kontynuacja projektu od 2024 roku pod nazwą Stefan i Majonez seron II dowodzi, że cykl pozostaje aktualnym komentarzem do współczesnych napięć kulturowych i sposobów funkcjonowania ikon w kulturze wizualnej.
Łódź Kaliska to jedna z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych polskich grup artystycznych powstałych po 1970 roku. Zasłynęła z prowokacji, ironii, humoru, działań performatywnych i fotografii inscenizowanej. Powstała w 1979 roku podczas pleneru fotograficznego w Darłowie.
W latach 80. działali poza oficjalnym obiegiem sztuki PRL, organizując wystawy, wydawnictwa i akcje artystyczne w niezależnych przestrzeniach.
W latach 90. ich styl stał się rozpoznawalny niemal natychmiast — zdjęcia wyglądały jak połączenie reklamy, malarstwa akademickiego i kabaretu absurdu
/Na podstawie materiału prasowego ogranizatora./