Brutalne formy prac Aliny Szapocznikow – poszarpane, zdeformowane sylwetki – oraz naturalizm jej odlewów z poliestru odznaczają się silną ekspresją.
Rzeźbiarka zaczynała jednak od stylistyki właściwej socrealizmowi, interpretując ją całkowicie po swojemu. Z czasem bardzo daleko odeszła od socrealistycznej konwencji. Swoją twórczością przepracowywała bolesną pamięć o wydarzeniach lat wojny – była nastoletnią więźniarką obozów koncentracyjnych, w wyniku Holokaustu straciła część bliskich. W 1969 roku otrzymała diagnozę raka piersi – odtąd w odważny, niespotykany wcześniej w sztuce sposób, bezpośrednio i szczerze odwoływała się do swojej choroby.
Mimo tych dramatycznych doświadczeń, w swoich dziełach starała się podkreślać zmysłowe i erotyczne aspekty ludzkiej egzystencji.
W centrum twórczości Aliny Szapocznikow pozostaje ciało, które jest przekaźnikiem zarówno dramatycznych historii, jak i zmysłowej przyjemności. Ciało – własne i ciało obce; twarz, z której jak w Zielniku można wyczytać całe spektrum emocji i głębię symboliki. Wystawa ma wpłynąć na widza niemal haptycznie – mimo niemożności dotknięcia dzieł sztuki ma stworzyć wrażenie cielesnej bliskości. Niewielka przestrzeń ekspozycji pozwala na prawdziwie osobisty kontakt odbiorców z wrażliwością Szapocznikow.
/Agata Małodobry/
Kuratorka: Agata Małodobry
Koordynatorka: Gabriela Kuleczko
Aranżacja: Marta Staszków
/Materiał prasowy ogranizatora./