Zapraszamy 17 lipca (piątek) na wernisaż wystawy „Wracając do Tarasina. Zeszyt Pierwszy„.
Projekt objęty jest Honorowym Patronatem Krystiana Kinastowskiego Prezydenta Miasta Kalisza.
W wystawie udział biorą:
Grzegorz Bożek,
Ziemowit Fincek,
Michał Frydrych,
Łukasz Glapka & Tomasz Wolff,
Agnieszka Grodzińska,
Kornel Janczy,
Piotr Kowalski,
Dominik Lejman,
Irmina Staś
oraz będzie można zobaczyć prace Jana Tarasina, którego 100 urodziny świętujemy.
Zespół kuratorski: Jagna Domżalska & Stach Szabłowski.
Wernisaż uświetni Rita Dąbrowska (Klaudiusz Ślusarczyk).
Proponujemy powrót do twórczości Jana Tarasina – w szczególnym czasie i miejscu. W 2026 roku przypada setna rocznica urodzin malarza, a projekt realizowany jest w miejskiej galerii sztuki w Kaliszu, która od 2010 roku nosi jego imię.
Projekt, w którym do dialogu z dorobkiem i ideami Tarasina zapraszamy współczesne artystki i artystów, rozpisany jest na dwa rozdziały. Pierwszy prezentujemy w lipcu, odsłona druga otwarta zostanie w październiku.
Na przekór nazwie, Galeria Sztuki im. Jana Tarasina nie jest instytucją poświęconą badaniu i popularyzacji dorobku swojego patrona. Przeciwnie, na co dzień w „Tarasinie” nie zajmujemy się Tarasinem. Owszem, w historii instytucji miały miejsce wystawy jego prac, ale misją galerii miejskiej jest przede wszystkim udostępnienie lokalnej publiczności sztuki współczesnej w jej możliwie najbardziej różnorodnych postaciach – również takich, które od artystycznej filozofii Tarasina są bardzo odległe, a nawet z nią sprzeczne.
Jubileuszowy rok jest okazją dla instytucji, aby wrócić do twórczości swojego patrona, ale przede wszystkim zaprosić do takiego powrotu artystów artystów, artystki i publiczność.
Dlaczego jednak do Tarasina trzeba wracać? To przecież postać należąca do kanonu, jeden z czołowych przedstawicieli pokolenia Arsenału, które w latach 50. i 60. XX wieku stworzyło klasykę dojrzałego modernizmu w naszym kraju. W polskim świecie sztuki Tarasina wysysa się poniekąd z mlekiem matki; jego prace spotyka się na kartach podręczników i w muzealnych salach, a nazwisko obowiązkowo pada podczas każdego wykładu o malarstwie II połowy XX wieku.
Tarasin jest wszechobecny, widoczny, co nie znaczy, że go widzimy. Kiedy artysta staje się klasykiem, robi się przezroczysty; klasykom nie zadaje się pytań. Uważamy, że wobec twórczości Tarasina warto je na nowo postawić. Nie szukamy jednak odpowiedzi w monografii malarza – to zadanie dla któregoś z muzeów narodowych. My do tej rozmowy zapraszamy artystki i artystów, w których praktykach słyszymy echa frazy Tarasina, dostrzegamy powidoki jego wizualnej filozofii, rozpoznajemy podobne charaktery pisma i wspólnotę zainteresowań. Ich prace realizowane są w najróżniejszych mediach – od malarstwa, przez obiekty po wideo i działania w przestrzeni publicznej Kalisza. „Wracając do Tarasina” to nie tyle wystawa o artystycznej biografii tytułowego bohatera, ile o dalszych losach problemów, które poruszał, i o tym, jak idee, które go zajmowały, żyją we współczesnej sztuce. Punktem wyjścia dla toczących się na wystawie dialogów z Tarasinem jest zasób jego prac znajdujący się w posiadaniu Galerii. Na wystawie pokazujemy wszystkie dzieła artysty z kolekcji noszącej jego imię instytucji. Są wśród nich trzy tomy „Zeszytów”. Te autorskie zbiory serigrafii są czymś pomiędzy dziennikiem artysty, szkicownikiem, graficzną powieścią i repozytorium motywów oraz eksperymentów. „Zeszytami” rządzi zasada montażu, wielokierunkowości i zaskakiwania. Pożyczamy ją od Tarasina, czyniąc regułą organizującą wystawę. Przed Państwem pierwszy wystawowy „Zeszyt”, który zmontowaliśmy. Ciąg dalszy nastąpi.
/Jagna Domżalska, Stach Szabłowski/
/Materiał prasowy ogranizatora./