Wystawa organizowana w ramach Cracow Art Week Krakers 2026.
Co zabierzesz ze sobą, gdy będziesz musieć odejść natychmiast?
Wszystko, co uniesiesz to partycypacyjna wystawa o wyborach, pamięci i odpowiedzialności. Zaproszone osoby artystyczne oraz uczestniczące wnoszą do przestrzeni swoje najważniejsze przedmioty, tworząc wspólny ołtarz rzeczy koniecznych.
Projekt łączy sztukę, performans i archiwum osobistych historii i ma charakter mobilny — pierwsza odsłona realizowana jest w przestrzeni miejskiej, kolejna w krajobrazie Pustyni Błędowskiej.
Z czym jesteś w stanie przeżyć? ile jesteś w stanie unieść? Fizycznie, emocjonalnie, symbolicznie.
Przynieś wszystko, co uniesiesz.
Wszystko, co uniesiesz to wystawa o kondycji współczesnego człowieka – migranta, nomady, uciekiniera, turysty, artysty – funkcjonującego w stanie permanentnego ruchu, niepewności i nadmiaru. Jej osią jest błąd rozumiany nie jako porażka, lecz jako błądzenie i zbłądzenie: bycie w drodze bez mapy, bez gwarancji celu, z koniecznością podejmowania decyzji tu i teraz.
W tym sensie projekt rozwija myślenie Rebeki Solnit zawarte w Zewie włóczęgi, gdzie zagubienie przestaje być pomyłką, a staje się świadomą praktyką poznania, a tożsamość kształtuje się w ruchu, a nie poprzez posiadanie. Utrata orientacji otwiera możliwość zadawania prostych, ale zarazem fundamentalnych pytań: Z czym jesteś w stanie przeżyć? Co pozwala ci iść dalej? ile jesteś w stanie unieść? Fizycznie, emocjonalnie, symbolicznie.
Osoby artystyczne i uczestniczące wchodzą w przestrzeń wystawy z najważniejszymi dla siebie przedmiotami – tymi, które zdecydowaliby się zabrać w sytuacji nagłego zwrotu akcji: ucieczki, migracji, rozpadu dotychczasowego porządku lub konieczności radykalnego wyboru. Mogą to być rzeczy użytkowe, symboliczne lub pozornie bezużyteczne, lecz znaczące. Pojawia się pytanie, czy to, co zabieramy, rzeczywiście nas chroni, czy z czasem zaczyna ciążyć; czy przedmioty definiują tożsamość, czy raczej wspomnienia, doświadczenia, wiedza i relacje.
Przyniesione obiekty zostają czasowo zdeponowane na specjalnie zaprojektowanym ołtarzu – wspólnej strukturze pamięci i odpowiedzialności. Każda osoba uczestnicząca decyduje, czy zachować je przy sobie, czy pozostawić w przestrzeni, nadając im status dzieła lub śladu po własnej historii.
Ekspozycja rozwija się organicznie – jej skala zależy od liczby osób, które zdecydują się dźwigać to, co dla nich ważne. Akt noszenia, odkładania i ponownego zabierania przedmiotów staje się performansem – realnym doświadczeniem ciężaru fizycznego i symbolicznego oraz żywym archiwum: zbiorowym zapisem wyborów, strat, przywiązań i wyobrażeń o tym, co naprawdę niezbędne.
W finale pojawia się pytanie graniczne: co zabierasz ze sobą ostatecznie – po śmierci? Co pozostaje, gdy wszystko inne traci znaczenie?
Projekt porusza wątki migracji, wojny, bezdomności i kryzysów klimatycznych, ale także nadprodukcji i nadmiaru – również w polu sztuki. Osoby artystyczne pracują wyłącznie z tym, co już istnieje: znalezionym, przyniesionym, noszonym na ciele. Jednym z elementów wystawy jest performans muzyczny oparty wyłącznie na przedmiotach, które wykonawca jest w stanie samodzielnie unieść.
Błądzenie nie prowadzi tu do celu — jest stanem, w którym ujawnia się to, co naprawdę konieczne.
Artyści: Jagoda Dobecka, Magdalena Tryba, Agata Jarosławiec, Maja Krysiak, Krzysztof Maniak, Mikołaj Szpaczyński, Paweł Sobczak, Alicja Klimek
kuratorka: Alicja Klimek (Law of the Desert)
Wystawa jest częścią Sekcji Laboratorium.
dostępność:
24.04 – 18:00-22:00 | 25.04 – 30.04 12:00-18:00
/Materiał prasowy ogranizatora./