Śmieszne. Głupie. Brutalne. Sprośne.
Trochę cycka. Jakiś ziom. Czaszka. Pies. Człowiek. Potwór. Święty.
Dziwnie znajome.
Ale po co?
Rysowane z nudy? Czy po to, żeby ją zabić?
Bez planu.
Bez celu.
Bez uzasadnienia.
Ciąg myśli. Chaos.
Na marginesie. Odruchowo.
Rysunki tworzone na marginesach są z nami od stuleci. Średniowieczne marginalia były przestrzenią swobody, żartu, a niekiedy również buntu. Dotykały tego, co zakazane bądź uznawane za obsceniczne. Tutaj ta swoboda staje się pierwszoplanowa, niczym nieskrępowana. Wzajemnie wykluczające się połączenia sprzeciwiają się logice i konwenansom. Czy chodzi o to, żeby sprawdzić, gdzie dziś przebiega granica między tym, co śmieszne, brutalne i święte? A może zwyczajnie o zabawę?
Arek Barankiewicz – artysta wizualny, przez kilkanaście lat związany ze sceną tatuażu, która wyraźnie wpłynęła na jego język i sposób budowania obrazu. W swoich pracach sięga po rysunek, malarstwo, monotypię i kolaż. Łączy groteskę, absurd, humor i przemoc, tworząc obrazy pełne nieoczywistych zestawień, fragmentów i wizualnego chaosu. Interesuje go to, co znajduje się na granicy między zabawą a niepokojem, sacrum a profanum, przypadkiem a świadomą konstrukcją.
Zapraszamy!
/Materiał prasowy ogranizatora./