Beksiński należy do wąskiego grona polskich artystów, których twórczość jest tak dobrze rozpoznawalna zarówno w Polsce, jak i w Europie. Rodzące wiele emocji i kontrowersji dzieła nikogo nie pozostawiają obojętnym. Wzbudzają w odbiorcach skrajne uczucia: od zachwytu, po ostrą krytykę. Język artystyczny Beksińskiego charakteryzuje ogromna szczegółowość.
Wystawa czasowa obejmuje 100 rysunków z kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich. Artysta rysował przez całe życie – zmieniając style i techniki, tworząc korespondujące ze sobą serie grafik i pojedyncze szkice. Na wystawie w Białej Galerii CENTRUM NCK zwiedzający zobaczą prace z lat 1956 – 2000, tworzone w rozmaitych technikach i formatach.
Twórczość rysunkowa Zdzisława Beksińskiego, obejmująca lata 50. aż po 2000 rok, ukazuje artystę w nieustannym procesie przemiany. Prezentowane sto prac prowadzi widza przez ponad pół wieku konsekwentnych poszukiwań, w których rysunek pozostaje medium najbardziej bezpośrednim – narzędziem analizy, zapisu emocji i laboratorium formy.
Od wczesnych studiów portretowych i ekspresyjnych prób z kredką, sangwiną czy heliotypią, poprzez finezyjne „pajęcze” kompozycje początku lat 60., aż po monumentalne realizacje ołówkowo-węglowe z przełomowego roku 1968 – obserwujemy krystalizowanie się języka, który na trwałe wszedł do historii sztuki. Linearność stopniowo ustępuje światłocieniowi; kreska zagęszcza się, budując bryłę i napięcie. Rysunki nie są tu szkicami, lecz autonomicznymi dziełami, w których deformacja ciała i fantasmagoryczna narracja osiągają pełnię wyrazu. Kontrowersje, jakie wywołała wystawa w Warszawie w 1967 roku, ugruntowały mit artysty-prowokatora. Dziś widzimy w tych rysunkach nie tyle skandal, ile zapis intymnej mitologii – dramatyczny dialog z cielesnością, lękiem i przemijaniem, pozbawionym malarskiego patosu, a zarazem imponującym precyzją.
Ekspozycja obejmuje także późne powroty do papieru: swobodne szkice lat 90. oraz prace modyfikowane cyfrowo na początku XXI wieku. Te eksperymenty – łączące rysunek, techniki komputerowe i reprodukcyjne – potwierdzają awangardową naturę artysty, otwartego na nowe media. „Muszę posłużyć się rysunkiem. To mój sposób porozumiewania się” – pisał w 2002 roku. W świetle tej deklaracji rysunek jawi się jako najwierniejszy zapis jego wyobraźni: intymny i bezkompromisowy.
/kuratorka: Joanna Gościej-Lewińska/
21 marca (sobota), g. 14.00 – oprowadzanie kuratorskie, bilet 10 zł
/Źródło: nck.krakow.pl./